Jonathan Szegedi onderzoekt hoe de onderwijspraktijken en leerculturen van het CvA gerelateerd zijn aan theorieën over post-humanisme, ecologie en embodiment, en hoe deze theorieën bijdragen aan een betere afstemming met het huidige hoger muziekonderwijs.

In het kader van dat onderzoek werkt hij aan de ontwikkeling van het raamwerk Aural Semiotics, dat beschrijft hoe klank en klank-gebaseerde kunstvormen kunnen bijdragen aan het vormgeven van duurzame relaties tussen verschillende levensvormen. De focus ligt hierbij op het onderzoeken van niet-menselijke vormen van klankmatige expressie en het hoorbaar maken van klanken die zich normaliter onttrekken aan het menselijke zintuigelijke stelsel, onder andere door middel van technologie. Vanuit dat raamwerk werkt hij aan een doorvertaling naar het kunstvakonderwijs, mede vanuit de groeiende belangstelling in ecologisch kunstenaarschap en maatschappelijke geëngageerde maak- en onderwijspraktijken.